نص غير ملتزم !

مش عارفة ليه حاسة انى هموت نفسى ..

مش هنتحر أكيد علشان مستحيل أنى أختار أموت كافرة !

بس حاسة أنى هفضل أضغط على نفسى جدااااااً لحد ما أتعب وأموت فعلاً..

وساعات بردو ..لأ مش ساعات كتيييير بحس أنى أتمنى لو كنت عملت كل حاجة كويسة تخلينى أحس أنى راضية عن نفسى ولو حاجة بسيطة وتخلينى فى لحظة صدق بينى وبين ربنا أطلب منه الموت..

بجد من كتر اليأس اللى بوصله تفكيرى بيتشل ..وحاسة أن أنا نفسى هتشل 

بحب ربنا أكيد وأتمنى أقابله بس أكيد زى أى بنى أدم عادى بردو بخاف م الموت

لأنى مجربتوش ولأنى معرفش هحس بأيه ولأنى نفسى أعمل علشان ربنا أكتر 

بين أنك تعيش برضا وأنك تبقى كاره حياتك وكل الناس اللى حواليك وتكره نفسك

ده بيعمل تناقض رهيب جوا البنى آدم ..يعنى تبقى من جواك عاوز ترضى وفـ نفس الوقت كل حاجة ضدك فـ مش عارف تبتسم أو تحس براحة أو هدوء يخليك تحس بالرضا ده بجد من جواك..

وبين أنك تكون عاوز ترضى ربنا وتعيش حياة سليمة حلال مفيهاش غلط وأخطاء وكدب أو نفاق بتكعبلك مليون حاجة ومبتلحقش تقف على رجليك وتاخد نفسك علشان تكمل ده بيعمل خلل فظيع فى حياة أى بنى آدم !

ولأنى بحلم بحياة كلها من جوانبها كويسة وسليمة ومفيهاش أى حاجة غلط أو حرام

وعايشة عكسها ده بيخلينى أرفض تقبلها..ولأنى بردوا صعب أكمل حياتى فى حلم 

ولأن الحلم مهما كان جميل وطعمه حلو بتبقى مراره الواقع اللى بنصحى عليه أكثر تأثير 

بيبقى صعب بردو تختار ما بين أنك تعيش فى حلم ..! أو تموت فى واقع ..!

ساعات بحس أن كل اللى فات فى حياتى حتى ولو كان صغير بنى أبراج جوايا

وأسوار وحدود سودا صعب أنى أهدمها فى يوم وليلة أو أنى أهدمها فى عمر

ولأنى فى يوم عرفت أكره لدرجة خلتنى أخاف من نفسى على نفسى
بقيت بحاول أسامح غصب عنى يعنى كل حاجة غصب عنى ..

يعنى ناس كتير بتغلط وأنت لازم تبقى بنى ادم نضيف من جوا أبيض 

وعارف يعنى متبقاش عارف أنت غلطت فى أيه بالظبط
وياترى الدنيا هتديك الفرصة أنك تصلحه ولا لأ !!

عارف يعنى أيه تحس أنك بتتعاقب على حاجة مش عارف هى أيه
وأيه وجه الغلط فيها !!

وتحس أنك هتفضل مكمل فى العقاب ده للآخر ..

مش عارفة أيه الصعب فى أنى أتمنى حياة بسيطة بيت بسيط وهادى
مع حد بحبه حياة هادية طاعة ورضا ومن غير أى غلطات ..

مبحلمش أنى أتجوز واحد صايع مثلاً

ولا أنى أشتغل رقاصة  ولا أنى أشتغل خالص حتى !!

بجد مش عارفة أيه الصعب أو المستحيل فى أنى أختار حياة بسيطه
وهادية زى دى بيت وعيلة ودفا وحنان وأطفال
وأصحى على أبتسامة وأنام وانا مطمنة ..!

من كام سنة كنت كل ما بعمل حاجة ببقى خايفة منها لدرجة الموت ..

حتى لو كسرت كوبايه مثلاً كنت ببقى قاعدة مرعوبة وكأنى قتلت حد

مكنتش ببالغ فى خوفى هما اللى كانوا دايماً بيبالغوا فى ردود أفعالهم ..!

كبرت وأنا خايفة خايفة لأغلط علشان خايفة أحس
بأحساس الخوف ده فى حد ذاته وخايفة لما بغلط
وخايفة بعدها لأتحط فى نفس الأحساس تانى

وكبر جوايا الخوف لحد ما بقيت خايفة من بكره ,
من الفشل من المرض من الموت

من النسيان من الذكرى ومن الاستسلام من كل حاجة ..!

وبردو لسه خايفة ..
خايفة أوى ومش بس خايفة لأ وندمانة ومهزومة وحاسة بضعف الدنيا كله

حاسة أنى فشلت فى كل حاجة ..ناس كتير حواليا منافقين يعنى فشلت حتى فى أنى أعرف حد كويس ممكن أتسند عليه , ثقتى فى كل الناس قلت ..
لأ تكاد تكون منعدمة دلوقتى ..يعنى بعد كل ده حاسه أنى فشلت

فى أنى أحلم حلم ينفعنى وفشلت فى أنى أحقق اى حاجة حلمت بيها ..

فشلت فى أنى أختار صحاب وفشلت فى كل خطط خطتها لحياتى ..
فشلت فى أنى أحاول أعالج نفسى من أى عقدة حد ربطها غصب عنى ..

كنت فاكرة أنى أد أنى أستحمل وأقف وأكمل ..
ياريتنى أستسلمت من زمان وسيبت نفسى أقع ع الأرض وأفقد كل الوعى وكل حاجة ..

عملت أيه بالأمل وبحبة القوة اللى كانوا بيسندونى

مكنتش أعرف أنى كنت بكمل علشان أوصل لنقطة
أفقد فيها كل قدرتى على كل حاجة حتى أنى أقع !

متعلقة ..متعلقة وحاسة أنى نفسى يا أطير يا أقع ع الارض حتى لو هتوجع

أول مرة أعرف أن الوجع مش أنك تبكى بحرقة أو عينك تنزف دموع ..

الوجع فى أنك تبتسم وعينك مليانه دموع ..

كنت بهرب من أنى أكتب بقالى أسبوع 

بس مش عارفة أركز فى أى حاجة لازم أكتب ..أكتب لنفسى مش لحد

ومش للكتابة ومش للأدب ..بحاول ارتب أوجاعى مش أولوياتى زى باقى الناس

بجد الأسود والإكتئاب والكرهه والغضب والوجع والدموع ملو حياتى 

لحد ما بقى مفيهاش مكان ينفع أهرب منه ..!

حاسة أنى بكره كل الناس وكل حاجة وكل المناسبات 

بكره الورد والموسيقى وكل الألوان وبقيت أكره كل الحاجات اللى بحبها..

على قدر أوجاع البنى آدم ساعات بيحس أنه لازم يروض  نفسه علشان يكون وحش يقدر يعيش فى الغابة السودا دى يقدر يتحمل الجوع للحنان والحب يقدر يعيش فى الضلمة من غير نور ..أنه يتعود على ملامحه بدون إبتسامه

وحش معندوش قلب ساكنه حد تانى وبانى بيت من جوا منه ..!

يدرب نفسه على أنه يبقى غريب ومتغرب وملوش وطن

يبقى قاسى زى الصخر علشان يتحمل وميتكسرش ويتفتفت
ويطير مع كل ريح قوية بتمر عليه..
مبقتش برتاح لما بكتب علشان مبحلش مشكلة لأ ده أنا بواجه
 نفسى بمشاكلى وهمومى وأحطها قدامى ووقتها مبعرفش أهرب..

كنت فاكرة أنى أنسانة كويسة بعرف أحب وأخلص وأسعد اللى حواليا ..

معرفش هو انا بقيت وحشة ولا أنا اللى شايفة نفسى كدا
ولا الناس أقنعونى بكده علشان هما مدخلوش جوايا معاشوش معايا !
وشافوا أنى عايشة فى أنقاض ومكتوب عليا أبكى على اللى راح
وعلى اللى جاى وعلى حالى..كل واحد شايف كل حاجة من وجه نظره
وأنا لما بشوف نفسى بشوفها بعيون الناس

لأن الناس دى أنا بحبهم وواثقة فيهم..

دلوقتى نفسى أشوفنى بعينى ونفسى هما كمان يشوفونى بيها..

يعنى يعرفوا أنى بحب بس كل واحد بيحب بطريقته
وأنى بخلص بس بخلص لأحساس الحب جوايا مش بخلص للناس علشان
هما أتحطوا فى مكانه تحصنهم من أنى أسىء لهم !

كنت ساعات لما ببقى تعبانة أوى اقول نفسى أعيط كتيييير وساعات بتمنى أصرخ

وساعات ببقى عاوزة أقعد لوحدى وساعات كمان بقول نفسى أنااام

بس دوقتى مبقتش عارفة أتمنى حاجة أعملها مش عارفة يمكن محتاجة غيبوبة

لفترة طويلة وافوق بعد سنتين تلاته الاقى ناس كتير سافرت وناس اتجوزت وناس

بعدت وأدى لكل واحد فرصة أنه يعيش حياة أنا مش موجودة فيها..

نفسى أنسحب من حياة كل الناس بعذر مبرر وهو أنى مش موجودة علشان أكمل

مش عاوزة أكون سبب فى وجع حد بس لأنى لسه بحب ولسه بكره ولأن قلبى لسه بيدق

فأكيد ناس كتير هتتوجع بسببى ..

فى وقت ما الواحد بيبقى ندمان وعاوز يكفر عن أخطاء عملها فى حق حد هو كل الدنيا ليه وفى وقت اللى بيكون اللى قدامه فيه معندوش مساحة لده ..دى حاجة ممكن تقتله

يعنى عايش نص عايش نص ميت ..

سبحان الله مش عارفة ليه دايماً فى فرق توقيت معايا ومع كل الحاجات 

نفسى أعرف ليه القطر دايماً بيفوتنى ..ليه القطر بيساع كل الناس دى الإ انا

رافض ياخدنى معاه ..رافض أنى يوصلنى ولو محطة واحدة

نفسى أعمل حاجة فى وقتها بالظبط هفضل أجرى لحد أمتى مش عارفة

كل مرة بحس أنى جاية بجرى من بعيد وشايفة القطر بيتحرك وافض أشاور

وأنادى وكل الناس بتبصلى ومستغربة هوالغلط منى ؟

ياترى كام قطر هيعدى وكام محطة ندم هفضل واقفة فيها....!

لما يكون عمرك يادوب 21 وتحس أن عندك شريط ذكريات مدته 40 سنة
بتحس أن فى حد ملفقلك ذكريات مش بتاعتك يعنى فى جزء من الشريط ده مش ليك ..!

زى مثلاً ما يكون حد حطك فوتوشوب فى فيلم قديم أبيض وأسود
فى خلل غريب فى حاجات كتير...

أكتب كمان ولا كفاية مش عارفة ..بس فى كلام كتييير وحاجات كتير مقولتهاش

من أمبارح منمتش ولا حتى ساعة ..وبقالى أسبوع مبنامش غير يادوب
كل يوم ساعة و دموعى بقت بتنزل بدون أى مجهود

وأستغربت فى يوم لما قالى حد بحبه علشان خاطرى متعيطيش
لاقيت الدموع وقفت فى عينى ومنزلتش !

حتى الحزن بيستجيب للبنحبهم !!

ساعات بحس أنى بردانه وملاقيش غير شوية حروف وكلام باقيه منهم ..
ابتسامة قديمة وضحكة من القلب طالعة عدى عليها وقت كبير ..تدفينى 

بلمس الحروف على الشاشة وكأنى بمد أيدى اصافح شبح 

يعنى تجرى تدفى وسط شوية حروف لأنك يوم ما الحروف دى أتكتبت
كنت حاسس بالدفا

عارف يعنى أيه تبقى محروم دفا ..!

يعنى يتكتب عليك تعيش فصول كتيييير بس فى شتا ..

ولأنى عايشه فى شتا ومفيش ربيع ولا فصل صيف بينهم يحسسنى بحبة دفا

يوم ما قولت بحبك مقولتش بعدد الزهور ولا الورق اللى فى الخريف وقع من ع الشجر

لما قولت بحبك قولتلك بعدد كل حبات المطر..

حاول كده تعد فى كام حبه مطر !

لما المطر بينزل على أرض زارعها أنت بوروردك

أنا ببقى زى فراشة طايرة برفرف فى بستانى الجميل 

شوف ببقى أزاى مبسوطة وسعيدة وفجأة بلاقى 

 دوشه لا تطاق من جوا منى ..خناق وصوت عالى وناس بتكسر

كل حاجة وشخبطه كتير والوان مدلوقه على الحيطان وحروف كتير متبعترهوحبه ورق ..حتى الألحان الجميلة شغالة بالعكس أصوات تضايق ..تخنقك

ضحكات مخيفة ووشوش كتير بتعدى من ادامى ودموع كتير لعيون معرفش
مين أصحابها حاسة بكل حاجة وسامعة كل صوت بس مش واعية تماماً..

بضحك بصوت عالى 

عالى أوى ضحكة متوجعة  بحاول أغطى بيها على كل الأصوات المخيفة 

بحط أيدى على ودانى وبغمض عينى وبدعى أن كل حاجة تسكت 

فى ناس كتير فى دماغى وزحمة ووش مخلينى مبستحملش صوت رنة موبايلى

صوت التلفزيون ..كالكس العربيات صوت طفل بيعيط

مش عاوزة حد يتكلم خالص..بس محدش بيسكت !!

محدش بيرحمنى ..

عرفت ليه انا صوتى دايماً عالى لأن فى ناس كتير بتحاول تغطى عليه

بحاول على اد ما اقدر أن صوتى هو اللى يوصل..

فى ناس بتلاقى نفسها موجودة فى ساحة فى ميدان كبير عليها أنها تتعلم
أزاى تحارب وأزاى تدافع وأزاى تخوض المعركة ..وأنا شكلى منهم 

ومبنبقاش عارفين بالتحديد هى مع مين وليه..

مش بنقدر ننسحب وياترى فى أصلاً قانون بيسمح بالإنسحاب..

دوامة ملهاش أول ولا أخر واللى فعلاً يخلى الواحد يشفق أوى على نفسه منها

أنه لسه بيبتسم لسه بيطبطب وينصح ويساعد ناس كتير

أيوه هى الأزمه فى أن كل حاجة فى منها كتييير

يمكن لوكانت دمعة واحدة وضحكة واحدة وحب واحد كانت هتفرق كتيير

لكن كل حاجة فى منها كتييييير كتيييير

ورغم كل حاجة بتبص حواليك بتلاقى ناس كتير بتتوجع ناس كتير حالهم يبكى

فـ لازم تقول الحمد لله وشكراً ليك يارب على كل نعمة وسامحنى يارب على كل غلط 

أو تقصير منى فى حقك ويارب تتقبل  ..
ودلوقتى ياقارىء سطورى تقدر تقولى فين الخطوط العريضة

وفين النقط اللى منها تقدر ترسم ملامح ..ملامح كل حاجة 

طب فين نبتدى وفين نقف ,,

فين الفواصل ..!!

حتى الفواصل اللى هى بتفصل بين فرحتين ,,

بين دمعتين ,,

بين دقتين للقلب ..

اللى بالهموم خلاص صبح طافح

يعنى هى جت على الفواصل ..!

وبدون فواصل ينتهى نص النهاردة بس لسه الجرح مواصل

ولسه الحزن متواصل 

و

فاصل ونواصل 

..

.